“Lejthiu na ka thënë: Më ka treguar Junusi, e ky nga Ibn Shihabi se Salimi tregon: “Në Muzdelife Ibn Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) e bashkonte akshamin me jacinë. Njëherë, kur e thirrën te gruaja e tij Safije bin Ebu Ubejdi, ai e vonoi namazin (duke nxituar që ta zinte atë të gjallë). I thashë: - Namazi. - Vazhdo! - më tha. - Namazi, - i thashë sërish. - Vazhdo! Eci diku dy-tri milje (përafërsisht katër kilometra), e në atë rast u ndal dhe u fal. Pastaj tha: - Kështu e kam parë Pejgamberin ﷺ duke u falur kur ndonjë gjë e nguste gjatë udhëtimit. Abdullahu thotë: “Kam parë se Pejgamberi ﷺ, kur nxitonte gjatë udhëtimit, urdhëronte të thirrej ikameti, e falte akshamin tri rekate dhe jepte selam. Pastaj, priste pak (aq sa të kryente disa punë të domosdoshme) dhe urdhëronte të thirrej ikameti, e falte jacinë dy rekate dhe jepte selam. Pas namazit të jacisë nuk falte namaz vullnetar, përveç kur e falte namazin e natës.””