“Jahja ibn Bukejri na ka thënë: Na ka treguar Jakub ibn Abdurrahmani nga Ebu Hazimi se Sehël ibn Sadi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Ne, vërtet gëzoheshim për të premten, sepse në mesin tonë ishte një plakë që merrte rrënjët e spinaqit, i vinte në një tenxhere të saj e u hidhte sipër fara elbi. Pastaj, kur ne e mbaronim namazin, shkonim dhe e vizitonim, e ajo na ofronte ushqimin në fjalë. Kjo na bënte të gëzoheshim për ditën e premte, madje nuk hanim e as flinim vetëm se pas xhumasë. Betohem në Allahun se nuk përmbante as dhjamë, as yndyrë.””