“Ali ibn Abdullahu na ka thënë: Na ka treguar Jakub ibn Ibrahim ibn Sadi, e këtij i ka treguar babai i tij, e ky nga Salihu, e ky nga Ibn Shihabi, e këtij i ka rrëfyer Ali ibn Husejni, e këtij i ka treguar Husejn ibn Aliu se Aliu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Një natë, i Dërguari i Allahut ﷺ na trokiti në derë mua e Fatimes, e në atë rast na tha: “A nuk po faleni?!” ﴾رَجْمًا بِالْغَيْبِ﴿ (Raxhmen bil gajb): nuk është qartësuar (22); ﴾فُرُطًا﴿ (Furutan): me pishman (28); ﴾سُرَادِقُهَا﴿ (Suradikuha): mure, rrethoja (29); ﴾يُحَاوِرُهُ﴿ (Juhaviruhu): duke biseduar (34, 37); ﴾لَّـٰكِنَّا هُوَ اللَّـهُ رَبِّي﴿ (Lakin huve Allahu rabi): por, për mua, Allahu është Zoti im (38); ﴾وَفَجَّرْنَا خِلَالَهُمَا نَهَرًا﴿ (Fexherna hilalehuma neheran): mes tyre është një lumë (33); ﴾زَلَقًا﴿ (Zelekan): i rrëshqitshëm, që këmba nuk mund të qëndrojë mbi të (40); ﴾هُنَالِكَ الْوَلَايَةُ﴿ (Hunalikel velajetu): ndihma, ﴾عُقْبًا﴿ (Ukba): fundi (44); ﴾قُبُلًا﴿ (Kubulen): në fillim (55); ﴾لِيُدْحِضُوا﴿ (Li jud'hidu): për ta larguar.”