“Ebu Jemani na ka thënë: Na ka rrëfyer Shuajbi, e ky nga Zuhriu, e këtij i ka rrëfyer Saib ibn Jezidi, djali i vëllait të Nemrit, e këtij i ka treguar Huvejtib ibn Abduluzai se Abdullah ibn Sadiu tregon se njëherë shkoi tek Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) gjatë kohës kur ishte halife, e në atë rast Omeri i tha: “Më kanë treguar se po urren të paguhesh për detyrat që po të caktohen për shërbim të njerëzve (mbledhjen e zekatit). I thashë: “Ashtu është.” Omeri tha: “Çfarë ke për qëllim me këtë refuzim?” Thashë: “Unë posedoj kuaj, robër dhe jam mirë me pasuri, andaj dua që paga ime të mbetet lëmoshë për muslimanët.” Omeri i tha: “Mos e bëj këtë, sepse edhe unë pata dashur të veproj kështu sikurse ti, por, kur mua më jepte pagë i Dërguari i Allahut ﷺ, unë i thosha: “Jepja dikujt që është më i varfër se unë, - derisa njëherë, pasi më dha një pasuri, unë i thashë: “Jepja dikujt që është më i varfër se unë”, e Pejgamberi ﷺ më tha: “Merre njëherë dhe pronësoje atë, pastaj jep lëmoshë prej saj! Kur dikush të jep një pasuri të tillë, pa e lakmuar dhe pa e lypur, merre, në të kundërtën, mos vrapo pas saj.””